Savasana

Ik lig op een matje in de sportschool. Het yoga uur is bijna afgelopen. Tijd voor de Savasana houding: languit op je rug, voeten als een open boek, armen langs je lichaam. Het doel van deze houding is om nergens meer aan te denken, enkel accepteren en loslaten. ‘Ik zal de mensen buiten de zaal even verzoeken om stil te zijn,’ zegt de lerares, ‘zodat jullie in alle rust kunnen afsluiten.’ Opgetogen komt ze later weer de zaal binnen. De mensen lijken te hebben geluisterd. Moet ook irritant zijn, schiet door mijn hoofd, dat je gevraagd wordt om je mond te houden terwijl je net een gezellig gesprek aan het voeren bent. Omdat toevallig een groepje zo nodig in een openbare ruimte wil ontspannen. Zo’n irritatie moeten ook de Zwarte Piet aanhangers voelen, bedenk ik me. En ineens zie ik de oplossing voor die discussie in één woord duidelijk voor mijn geestesoog verschijnen.